Porady domowe, Zdrowie, Dom, Ogród, Kuchnia

Wszyscy wiemy o tym, że słuchanie muzyki może nam znacznie poprawić samopoczucie. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z tego, że może to mieć wpływ na nasz układ nerwowy a w konsekwencji na ogólny stan zdrowia. Na tych założeniach opiera się jedna z form medycyny alternatywnej – muzykoterapia.

Muzykoterapia jest stosunkowo młodą dziedziną, gdyż pojęcie to zostało zdefiniowane w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Terapia ta jest ściśle związana z medycyną konwencjonalną, psychologią oraz psychiatrią.

Muzykoterapia polega na posługiwaniu się muzyką w celu poprawienia zdrowia fizycznego lub psychicznego. Wyróżnia się muzykoterapię aktywna, która polega na zaangażowaniu pacjenta w granie na instrumencie, śpiewanie czy ruszanie się do rytmu. Drugim rodzajem tej terapii jest muzykoterapia receptywna, w której pacjent oddaje się słuchaniu muzyki relaksując się przy tym.

W muzykoterapii nie chodzi o to, aby nauczyć się śpiewu lub gry na instrumencie. Nie ma znaczenia efekt sesji, lecz sam ich przebieg. Chodzi o to, aby wywołać u pacjenta indywidualne odczucia i emocje. Uczestnicy terapii mają otworzyć się na muzykę oraz poczuć się bezpiecznie i komfortowo. Nie ma znaczenia wartość artystyczna czy estetyczna śpiewu czy gry na instrumencie, po prostu nie podlega ona ocenie. Poprzez wybór instrumentu muzycznego terapeuta może określić cechy osobowości pacjenta. Analizie zostaje poddany sposób grania, intensywność i zaangażowanie. Poprzez grę na instrumencie czy śpiew uzewnętrzniają się skrywane emocje i uczucia pacjenta, co może być ogromnym źródłem informacji o pacjencie, jego problemach i schorzeniach.

Muzykoterapia jest świetna metoda na rozwój cech charakteru takich jak kreatywność, inwencja twórcza. Pomaga odnaleźć się osobom aspołecznym w grupie, nawiązywać kontakty z drugim człowiekiem.

Nie ma żadnych przeciwwskazań co do stosowania tej terapii. Może być jej poddana każda osoba, bez względu na umiejętności muzyczne, rodzaj zaburzeń, czy stopień niepełnosprawności. Ograniczenia mogą dotyczyć jedynie osób chorych na tak zwaną epilepsję muzykogenną lub w przypadku ostrych stanów psychotycznych.