Porady domowe, Zdrowie, Dom, Ogród, Kuchnia

Ognik szkarłatny jest bardzo często występującą rośliną w polskich ogródkach przydomowych. Jest to krzew o dużych walorach dekoracyjnych. Poniżej przedstawiamy krótki opis rośliny i metody jej uprawy.

Krzew ten zazwyczaj osiąga wysokość od 2 do 3 m. Jeżeli się go odpowiednio nie przycina, to rozrasta się bardzo szeroko, nawet do 2 m. Na gałęziach ognika szkarłatnego wyrasta mnóstwo cierni. Szczególnie długopędy są pokryte wieloma cierniami bocznymi, natomiast krótkopędy są ostre na końcach.
Ognik jest krzewem półzimozielonym. Jego liście mają charakterystyczną, ciemnozielona barwę i są skórzaste, z wierzchu błyszczące a od spodu matowe i jaśniejsze. U młodych krzewów liście są dodatkowo owłosione.

Kwiaty ognika szkarłatnego zebrane są w dość duże baldachy. Pojawiają się z reguły na przełomie maja i czerwca. Ich średnica wynosi 8 mm. Są koloru białego.
Owoce na krzewie pojawiają się pod koniec sierpnia. Ich barwa sprawia, że bardzo ożywają ogólny wygląd ogrodu. Owoce mogą się utrzymywać nawet przez całą zimę. Są zebrane w baldachy, lekko zwisają i mają średnicę około 6 – 7 mm. Bardzo przypominają wyglądem owoce jarzębiny – ich barwa zmienia się od żółtej, poprzez pomarańczową, aż do bladoczerwonej.

Jeżeli chodzi o uprawę ognika szkarłatnego, to jest ona w Polsce powszechna, chociaż roślina ta znacznie bardziej toleruje cieplejszy i wilgotniejszy klimat. Problemem dla tej rośliny są zwłaszcza mroźne zimy. Krzew może wtedy przemarznąć. Wtedy konieczne jest przycięcie pędów aż do żywej tkanki. Na wiosnę roślina powinna zregenerować się i wypuścić nowe pędy. Jest to jednak długi proces, dlatego lepiej zawczasu osłaniać rośliną przed mrozem, na przykład przykrywając ją mata słomianą. Najlepiej jest wybrać dla niej miejsce zasłonięte od wiatru. Jeżeli chodzi o przesadzanie, to lepiej nie robić tego ze starymi krzewami, gdyż mogą się nie przyjąć. Najlepiej jest od razu wybrać dla ognika stałe miejsce. Trzeba także wziąć pod uwagę podłoże glebowe, na którym mamy zamiar posadzić roślinę. Wymaga ona gleby dość żyznej, próchniczej, gliniastej albo piaszczysto – gliniastej. Krzew wykazuje dużą tolerancję na brak wody, więc nie trzeba regularnie go podlewać, chyba że nastanie susza. Najlepiej rozwija się w stanowiskach słonecznych i ciepłych. Krzew można sadzić pojedynczo lub w niewielkich grupach. Można obok siebie posadzić ogniki kilku odmian, o różnych barwach owoców. Wygląda to bardzo efektownie. W okresie jesienno – zimowym krzewy z tego gatunku są bardzo chętnie odwiedzane przez ptaki.