Porady domowe, Zdrowie, Dom, Ogród, Kuchnia

Mirt od lat zdobi nasze domy - już nasze praprababki hodowały go pieczołowicie na wianki dla panien młodych. W naszej kulturze mirt był symbolem czystości i dziewictwa, ale dziś także chętnie go widzimy w swoim najbliższym otoczeniu.

Roślina ta pochodzi z krajów położonych nad Morzem Śródziemnym. W naszych warunkach klimatycznych nie może jednak swobodnie rosnąć na zewnątrz przez cały rok, ponieważ jest mało odporna na mróz. Dlatego też mirt sadzimy w donicach i wiosną wystawiamy do ogrodu czy na balkon, a jesienią z powrotem chowamy.

Mirt należy do wiecznie zielonych krzewów, z małymi, białymi kwiatami o żółtych pręcikach. Roślina poza dekoracyjnym wyglądem czaruje także zapachem liści i kwiecia. Wyciąg z mirtu służy przecież do produkcji olejków eterycznych, jako składnik kosmetyków itd. Poza tym owoce mirtu - małe jagody o białej lub fioletowej barwie są jadalne i mogą służyć do produkcji leków lub jako przyprawa.

W warunkach naturalnych mirt osiąga do 5m wysokości, ale jeśli hodujemy go w domu, bardzo łatwo daje się przycinać i formować. Lubi słońce, ale bez przesady - najbardziej optymalny dla niego jest półcień. Od kwietnia do października najlepiej trzymać go na zewnątrz. Można nawet wkopywać całą donicę do gruntu. Jeśli chodzi o zimowanie, powinien mieć temperaturę nie wyższą niż 10ºC i spory przewiew.

Roślina potrzebuje żyznej, próchniczej gleby i stałej wilgotności. Nie można jednak przelewać mirtu. Co ważne, bardzo korzystnie wpływa na niego zraszanie. Nawożenie jest wskazane w okresie letnim - zimą nie trzeba pobudzać mirtu do szybszego rozwoju i kwitnienia. Sadzonki pobiera się w styczniu i około sierpnia- września z czubków pędów, po czym należy je ukorzenić i zasadzić.